Τον Μάρτιο του 2016 παραιτήθηκα από την εφημερίδα «Το Βήμα», μετά από εννέα χρόνια αδιάλειπτης εργασίας, τα περισσότερα εκ των οποίων καλύπτοντας το προσφιλές πεδίο των Μεταφορών, Υποδομών & Δικτύων. Ήταν το 15ο έτος συνεχούς επαγγελματικής ενασχόλησης στα ΜΜΕ – και μέχρι τότε το τελευταίο. Άλλωστε, έγραφα κι έκανα ραδιόφωνο από το σχολείο. Από τότε φαινόταν τι θα (απο)γινόμουν.

Ήταν ένα τέλος εποχής για τον τρόπο με τον οποίο δούλευαν τα ΜΜΕ της Ελλάδας. Λίγοι το ξέρουν, αλλά τότε έκανα μία δύσκολη επιλογή σε ένα δίλημμα. «Αξίζει τον κόπο να στήσεις από το μηδέν επαφές και δίκτυα, να φτιάξεις γέφυρες και να χτίσεις εμπιστοσύνη με νέα πρόσωπα;» διερωτήθηκα.

Οι δημοσιογράφοι το ξέρουν – και οι αναγνώστες ίσως να το φαντάζονται – ότι η κατασκευή ενός δικτύου πηγών αποτελεί επαχθή απασχόληση, που παίρνει χρόνια. Είναι, δηλαδή, η σπουδαιότερη άυλη επένδυση που μπορεί να κάνει ένας δημοσιογράφος. Η απάντηση που έδωσα μέσα μου ήταν «μάλλον όχι».

Έτσι, έκανα το δικό μου plan B. Έκανα μία λίστα από όλες τις εταιρείες και τους οργανισμούς που κάλυπτα και ρώτησα τον εαυτό μου: «Από όλα αυτά τα μέρη, που θα ήθελες να πας να δουλέψεις για να μάθεις κάτι καινούριο»; Η τύχη έπαιξε ένα απίστευτο παιχνίδι και κάπως έτσι έχουν περάσει τέσσερα πολύ δημιουργικά χρόνια στη Διεύθυνση Εξωτερικών Σχέσεων της Vodafone Ελλάδας, όπου εκπαιδεύθηκα εντατικά σε μία καινούρια δουλειά και γνώρισα σε βάθος έναν άλλο κόσμο: Τον εταιρικό.

Και στο μεταξύ, συνέβη και κάτι μαγικό: Ήρθε στον κόσμο η κόρη μας, η Μαρκέλλα!

Επρόκειτο για μία νέα ζωή, που ήταν τελείως διαφορετική σε σχέση με την καθημερινότητα του δημοσιογραφικού κυνηγητού της είδησης – μία αέναη ημέρα της Μαρμότας, για τα επιτεύγματα της οποίας, όπως άλλωστε ωμά με είχε προειδοποιήσει ο Σταύρος Ψυχάρης όταν με κάλεσε το καλοκαίρι του 2009 για να μου ανακοινώσει την ένταξή μου στο μισθολόγιο: «Στη δημοσιογραφία κανείς δεν θα σου πει ποτέ “ευχαριστώ”».

Έτσι, μετά από κάποιες λίγες χιλιάδες κείμενα σε δημόσια θέα, πήρα τον δρόμο της σιωπής –έναν δρόμο μοναχικό. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι έχασα την ιδιότητα του πολίτη. Αντιθέτως, όταν η περίσταση το απαιτούσε, είχα πάντα το θάρρος της γνώμης.

Αυτά τα κείμενα μαζεύτηκαν εδώ σε αυτό το ψηφιακό ημερολόγιο, το οποίο ονόμασα ΣΚΡΟΛ, διότι έχει ως αφετηρία κείμενα που γράφτηκαν για να διαβαστούν από γνωστούς και φίλους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Όσοι άντεξαν, έκαναν scroll στα κινητά τους για να κατανοήσουν, να διαφωνήσουν ή να συμφωνήσουν με τις σκέψεις αυτές. Κανείς μας δεν είχε σκεφτεί ούτε στην πιο μακρινή μας φαντασία τι θα ζούσαμε τέσσερα χρόνια μετά.

Τα κείμενα του ΣΚΡΟΛ έγιναν βιβλίο, το οποίο είναι διαθέσιμο σε ηλεκτρονική μορφή. Η συλλεκτική, έντυπη έκδοση εξαντλήθηκε και δεν είναι πια διαθέσιμη. Μπορείτε να διαβάσετε όλα τα κεφάλαια ελεύθερα εδώ

Πρόθεσή μου, αυτό το βιβλίο να μην είναι μόνο ένα χρήσιμο ανάγνωσμα για όλους εκείνους που βλέπουν μία αντανάκλαση του εαυτού τους στις σελίδες του, αλλά και ένα εργαλείο για εκείνον τον παλαβό άνθρωπο που θα διερευνήσει στο μέλλον τις ζυμώσεις της Ελληνικής κοινωνίας στις πρώτες δεκαετίες του 21ου αιώνα.

Καλή του τύχη! Θα σταυροκοπιέται! Κι εμείς θα γελάμε από τον τάφο με τα χάλια μας!